18 Μαΐ 2019

Πού μας πάνε;


Απόστολος Τ. Ράντσιος

  Μέσα στον ορυμαγδό της προεκλογικής εκστρατείας πέρασε ασχολίαστο  ένα κομμάτι της δήλωσης του πρωθυπουργού μετά το τέλος της συνόδου του Συμβουλίου της ΕΕ στο Σιμπίου της Ρουμανίας. Σχολιάζοντας την κρίση αυτών των ημερών είπε ότι αν η Τουρκία έχει προβλήματα αυτά μπορούν να λυθούν με διαπραγματεύσεις – όχι κατά λέξη αλλά αυτό ήταν το νόημα. Δεν βρίσκω πουθενά τη δήλωση αυτή η οποία δεν αναμεταδόθηκε έκτοτε. Προφανώς κάποιος του τράβηξε το αυτί, αφού αυτό ακριβώς είναι εκείνο που επιδιώκει η Τουρκία. Διαπραγματεύσεις επί ανυπάρκτων θεμάτων και ότι βγει θα είναι κέρδος για εκείνην.

  Αν έτσι έχουν τα πράγματα ανατριχιάζει κανείς για το τι μπορεί να συζητήθηκε κατά τη δίωρη κατ΄ ιδίαν συνομιλία που είχε ο κ. Τσίπρας με τον κ. Ερντογάν κατά τη συνάντησή τους στην Άγκυρα. Ιδιαίτερα μετά τα αποτελέσματα στη διαπραγμάτευση με τα Σκόπια, και ειδικότερα ακόμα περισσότερο γνωρίζοντας την προς στιγμήν συζήτηση για Δημοκρατία του ΄Ηλιντεν.

   Και χθες ήρθε το κερασάκι στην τούρτα από τον Βρετανό υφυπουργό για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις με τη δήλωσή του στο Βρετανικό Κοινοβούλιο περί αποχής ενεργειών σε αμφισβητούμενες περιοχές, αναφερόμενος στην πρόθεση της Τουρκίας να πραγματοποιήσει γεώτρηση μέσα στην ΑΟΖ της Κύπρου. Δήλωση που επιβεβαιώθηκε από το υπουργείο εξωτερικών της Βρετανίας.

  Επιπρόσθετα, ας ανακαλέσουμε στη μνήμη μας το πάγωμα, από τη δεκαετία του ΄80, της γεώτρησης, κατ΄ απαίτηση της Τουρκίας, στη θέση Μπάμπουρας του πετρελαιοφόρου πεδίου της Θάσου επειδή βρίσκεται ακριβώς έξω από τα χωρικά μας ύδατα των 6 μιλίων.

  Είναι φυσικό επομένως να αναρωτιέται κανείς για το πού πάμε ή μάλλον πού μας πάνε;

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλιά σας ...

Περισσότερα...

αναζήτηση


ενημέρωση με email

προσθέστε το email σας
για να λαμβάνετε ενημερώσεις
των νέων αναρτήσεων