4 Ιαν 2018

Έλλειμα Δημοκρατίας ο Τρόπος Επιλογής Υποψήφιων Βουλευτών


Απόστολος Τ. Ράντσιος

  Προσθέτοντας ύβρη στην ταπείνωση των ψηφοφόρων πολλοί, ιδίως πολιτικοί, αντιδρούν, στην κριτική για το χαμηλό επίπεδο των πολιτικών μας, λέγοντας ότι αυτές είναι οι προτιμήσεις του εκλογικού σώματος. Επομένως το αντικατοπτρίζουν. Σωστά. Πολύ πονηρά, όμως, παραλείπουν να εξηγήσουν ότι στις εκλογές οι υπάρχουσες επιλογές μεταξύ υποψήφιων είναι δεδομένες και περιορισμένες. Προσδιορίζονται κατά κύριο λόγο από τη θέληση και τις επιθυμίες των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων. Είναι επομένως απόλυτα φυσικός ο ισχυρισμός που τίθεται ως τίτλος στο παρόν σχόλιο.

  Όπως υποθέτω είναι γνωστό, σε όλα τα κόμματα ο κάθε αρχηγός, με τους παρατρεχάμενούς του, καταρτίζει πρακτικά τον κατάλογο των υποψήφιων.  Κατά συνέπεια, στον κατάλογο αυτόν έχουν θέση μόνο οι αρεστοί στον αρχηγό. Ανεξάρτητα από την αρέσκεια ή απαρέσκεια των εκλογέων που θα αντιπροσωπεύσει ο επιλεγόμενος. Σε κάθε περίπτωση διαλέγονται άτομα που δεν αναμένεται να δημιουργήσουν προβλήματα ανυπακοής και απειθαρχίας σε ότι αποφασίζει η σοφή κεφαλή του αρχηγού. Έτσι καταλήγουμε σε μια Βουλή, όπου σε καμιά φωνή δίνεται η δυνατότητα διαφοροποίησης στα πλαίσια της κομματικής λειτουργίας. Τούτο επειδή κάθε τυχόν «θρασύς» διαφωνών, με απόφαση του αρχηγού, διαγράφεται από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, ακόμα και από το κόμμα.

  Υπάρχουν καταστατικά των κομμάτων και καταστατικές προβλέψεις που καθορίζουν τα όρια της κατά το σύνταγμα ανεξαρτησίας των βουλευτών. Όλα, όμως, καταπατούνται ξεδιάντροπα, ειδικότερα όταν προκλητικά διαγράφονται βουλευτές μέσα στη Βουλή, πολλές φορές λεπτά μόνο μετά από δυσάρεστη για τον «ποιμενάρχη» ψήφο βουλευτή. Τούτο προφανώς προς γνώση και συμμόρφωση των υπολοίπων, παραγνωρίζοντας κάθε καταστατική κομματική διαδικασία, σε μια επίδειξη ανυπόφορου αυταρχισμού. Ούτε πειθαρχικά συμβούλια, ούτε τίποτε άλλο χρειάζεται. Αποφασίζει ο «Αρχηγός». Τέρμα.

  Και όχι μόνον αυτά. Αναπτύσσονται επιπλέον και θεωρίες υποστηρικτικές του πράγματος. Όπως ότι ο διαφωνών οφείλει να «παραδώσει την έδρα παραιτούμενος». ΄Ετσι επιβεβαιώνεται ότι η βουλευτική έδρα είναι δοτή. Απονέμεται σε πειθήνια όργανα του κάθε αρχηγού κόμματος του οποίου είναι «ιδιοκτησία». Διατηρείται μόνο για το διάστημα που ευδοκεί ο πολυχρονεμένος αρχηγός. Ουδεμία σχέση υπάρχει με τους δυστυχείς πολίτες που καλείται να αντιπροσωπεύσει, η θέληση των οποίων βάναυσα καταπατάται. Ειδικότερα, προς περαιτέρω εκφοβισμό του ποιμνίου έχει διατυπωθεί και η αρχή ότι «τα πρόβατα που φεύγουν από το μαντρί τα τρώει ο λύκος». Μαντρί λοιπόν το κόμμα και κατ΄ επέκταση και η Βουλή.

  Ανάλογη είναι και η λογική της εκάστοτε αντιπολίτευσης στα πλαίσια του, όπως ατυχώς συνηθίζεται, να ζητά εκλογές την επόμενη ημέρα των προηγούμενων. Δεν χάνει την ευκαιρία να επικαλεστεί απώλεια της δεδηλωμένης αν, και στην πιο ασήμαντη ψηφοφορία, χωρίς να τίθεται ζήτημα εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, ικανός αριθμός βουλευτών ψηφίσει αντίθετα προς πρόταση της κυβέρνησης.

  Το ζήτημα έχει πάρει διαστάσεις μείζονος ελλείματος δημοκρατίας κρυμμένο κάτω από το χαλί της δυσλειτουργίας του κοινοβουλίου. Αν λοιπόν έχουν έτσι τα πράγματα δεν είναι άξιο απορίας γιατί κάθε ιδιαίτερα ικανός και ταλαντούχος πολίτης, που σέβεται τον εαυτό του, απέχει από την πολιτική διαδικασία.

  Επομένως, αν ενδιαφερόμαστε για την αναβάθμιση του επιπέδου των πολιτικών μας ας κατοχυρώσουμε, με σχετικό νόμο, διαδικασία επιλογής υποψήφιων βουλευτών. Αυτό μπορεί να γίνει καθιερώνοντας υποχρεωτικά σε όλα τα κόμματα, που επιθυμούν να δρούνε στη Βουλή, ανοικτή εκλογική διαδικασία επιλογής υποψήφιων, από τους πολίτες κάθε εκλογικής περιφέρειας κατ΄ αντιστοιχία, έξω από κάθε εσωκομματική προώθηση μέσα στον κομματικό σωλήνα. Αντίθετα αυτό να γίνεται με προκριματική εκλογή επιλογής υποψήφιων που θα αντιπροσωπεύσουν την κάθε περιφέρεια στη βουλή. Τότε προς αυτήν την περιφέρεια που θα τους επιλέξει και θα αντιπροσωπεύει θα οφείλουν να δίδουν λόγο οι βουλευτές και όχι στον κάθε αρχηγό ή αρχηγίσκο.

  Και για να μην ξεχνιόμαστε για το τι σημαίνουν και τι συνεπάγονται όλ΄ αυτά. Σήμερα, ο εκάστοτε πρωθυπουργός αρχηγός κόμματος, σύμφωνα με το θεσμικό πλαίσιο που ισχύει, έχοντας εξασφαλίσει τον απόλυτο έλεγχο, διορίζοντας πρακτικά τα μέλη της Βουλής, της Νομοθετικής εξουσίας, άμεσα ή έμμεσα διορίζει, με βάση την πλειοψηφία της Βουλής την οποία ελέγχει, εκτός από την κυβέρνηση, επιπλέον τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, τους επικεφαλής της δικαστικής εξουσίας και τους αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων. ΄Ετσι εκτρέφεται και πριμοδοτείται ο αυταρχισμός. Τι άλλο μένει για να ολοκληρωθεί πρακτικά αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί κοινοβουλευτική δικτατορία, παρόλο του οξύμωρου της έκφρασης;


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλιά σας ...

Περισσότερα...

αναζήτηση


ενημέρωση με email

προσθέστε το email σας
για να λαμβάνετε ενημερώσεις
των νέων αναρτήσεων