31 Ιουλ 2017

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, Ο ΣΤΥΛΟΒΑΤΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (Μέρος 2o)



Μιχάλης Κ. Δερμιτζάκης
Δικηγόρος ε.τ., 
στέλεχος της «Κίνησης των 100…»



Δ. Θωράκιση της δικαιοσύνης


  1.-  Η δικαιοσύνη –η τρίτη ανεξάρτητη εξουσία της πολιτείας μας– που κατά το Ντισραέλι είναι «η αλήθεια εν ενεργεία», αποτελεί και ήταν πάντα ο στυλοβάτης της δημοκρατίας και η εγγύηση της νομιμότητας και της ύπαρξης του κράτους. Είναι η αρετή την οποίαν σέβονται, τιμούν και υποκλίνονται στα κελεύσματά της, από την αρχαιότητα ίσαμε σήμερα, οι Έλληνες, ο απλός λαός και οι ηγέτες του και άμεσα αποδέχονται και εκτελούν τις αποφάσεις της που τους αφορούν!

  2.α.-  Ο Περικλής καταδικάσθηκε, ύστερα από ψευδή καταγγελία, στη βαριά ποινή των 50 ταλάντων για ένα αδίκημα που δήθεν είχε διαπράξει 28 χρόνια πριν. Για ένα αδίκημα δηλαδή που είχε ήδη παραγραφεί! Αρνήθηκε την κατηγορία, δέχθηκε όμως την ετυμηγορία των δικαστών που τον καταδίκασαν. Δεν άσκησε έφεση και πλήρωσε τα τάλαντα. Έδωκε έτσι στους επιγενομένους του μαθήματα ύψιστης ηθικής ανωτερότητας και σεβασμού στις αποφάσεις της δικαιοσύνης.
    β.-  Ο Σωκράτης, ο κορυφαίος των φιλοσόφων, καταδικάσθηκε  σε θάνατο με κώνιο, μετά από ψευδή και γι’ αυτόν καταγγελία. Αρνήθηκε να δραπετεύσει, όπως τον προέτρεπαν επίμονα πολλοί φίλοι του, κραταιοί τότε παράγοντες της Αθηναϊκής κοινωνίας. Αγόρασε με δαπάνες του το κώνιο, το ήπιε και πέθανε στη φυλακή! Δίδαξε όμως και αυτός μέγιστο ήθος και σεβασμό στη δικαιοσύνη που τον καταδίκασε!
    γ.-  Ο Πεισίστρατος, άρχοντας της Αθηναϊκής Πολιτείας επί 30 χρόνια, τίμησε τη δικαιοσύνη και πρόθυμα δέχθηκε να δικασθεί από τον Άρειο Πάγο, όταν τον κατηγόρησαν για ανθρωποκτονία.
    δ.-  Ο Κολοκοτρώνης και ο Πλαπούτας, αν και καταδικάσθηκαν σε θάνατο, σεβάσθηκαν την άδικη αυτή απόφαση της δικαιοσύνης.

  3.-  Αρκετοί λοιπόν είναι οι λόγοι που επιβάλλουν - και πλείστες οι προσωπικότητες (στην αρχαία και σύγχρονη ιστορία μας) που, με την προσωπική δημόσια συμπεριφορά τους, διδάσκουν πως είναι άμεσα επιβεβλημένη και αναγκαία η θωράκιση και προστασία της δικαιοσύνης. Ο Βεν. Φραγκλίνος ισχυρίζεται πως: «Μπορεί να αληθεύει ότι με την επιβολή καταρτίζονται οι στρατοί. Τα κράτη όμως οργανούνται με τη δικαιοσύνη».

  Οφείλει λοιπόν η πολιτεία να τη συντρέξει και να την προστατεύσει απ’ όλους τους παράγοντες εκείνους που συμβάλλουν στη γένεση των φαινομένων διαφθοράς και να λάβει τα αναγκαία μέτρα, μερικά εκ των οποίων περιγράφονται ακολούθως.

  Ι.  Επιλογή της ηγεσίας στα ανώτατα δικαστήρια.
  α.  Σύμφωνα με το ισχύον συνταγματικό καθεστώς (άρθρο 90 παρ. 5 του Συντάγματος), η επιλογή της ηγεσίας  στα ανώτατα δικαστήρια γίνεται με Προεδρικό διάταγμα ύστερα από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου.  Γίνεται δηλαδή με επιλογή της Κυβέρνησης.
  β.  Για τον τρόπο όμως αυτό επιλογής της ηγεσίας έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς επιφυλάξεις και από την κοινωνία και από θεσμικούς φορείς με επιχειρήματα που χρήζουν της προσοχής και της πολιτείας και της κοινωνίας. Προτείνουν δηλαδή, να γίνεται η επιλογή της ηγεσίας από την Ολομέλεια κάθε δικαστηρίου, μέτρο δικαιότερο και δημοκρατικότερο του ήδη ισχύοντος.
  γ.  Εφ’ όσον δε δικαστική εξουσία είναι κατά το Σύνταγμα η τρίτη ανεξάρτητη αρχή της πολιτείας, είναι αυτονόητο πως και η δικαιοσύνη είναι - και πρέπει να παραμείνει - ανεξάρτητη, αδέσμευτη και τυφλή στις όποιες παρεμβάσεις, για να επιτελέσει απρόσκοπτα την υψηλή αποστολή της.
  δ.  Εξ άλλου ενισχύεται η πρόταση αυτή και από τον τρόπο επιλογής της ηγεσίας και άλλων  φορέων θεσμικών, δημόσιων ή ιδιωτικών, όπως: Το Προεδρείο της Βουλής εκλέγουν μόνο οι βουλευτές, χωρίς ανάμειξη της εκτελεστικής εξουσίας. Οι ηγεσίες της Γ.Σ.Ε.Ε. και ΑΔΕΔΥ εκλέγονται από τους εργαζόμενους και τους δημοσίους υπαλλήλους αντιστοίχως, όπως και οι άρχοντες της αυτοδιοίκησης μόνο από το λαό.

  ΙΙ.  Διαφάνεια, τόσο στην προσωπική ζωή των δικαστικών λειτουργών όσο και της περιουσιακής  κατάστασης των ιδίων και των μελών της οικογένειάς τους. Οι δικαστές, από της εισόδου τους στη δικαιοσύνη μέχρι και πέντε έτη μετά την αποχώρησή τους, οφείλουν να υποβάλλουν κάθε χρόνο, οι ίδιοι και τα συνοικούντα μέλη της οικογένειάς τους, σε ειδική ανεξάρτητη αρχή δήλωση ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ, αντίγραφο της ετήσιας φορολογικής τους δήλωσης και το έντυπο Ε9 για έλεγχο της περιουσιακής κατάστασής τους. Γιατί, όπως διδάσκει ο Μποσσυέ, Γάλλος κληρικός και συγγραφέας, «Η τιμιότης δεν είναι “το πρώτο βήμα προς το μεγαλείον” είναι αυτό τούτο το μεγαλείον».!

  ΙΙΙ.  Απαγόρευση συμμετοχής των εν ενεργεία δικαστών παντός βαθμού αλλά και των συνταξιούχων μέχρι και πέντε χρόνια μετά την αποχώρησή τους, ως εκλεγμένων ή δοτών και με οιανδήποτε ιδιότητα σε οποιαδήποτε κυβερνητική, πολιτική, διοικητική ή άλλη θέση με – ή χωρίς – αντιμισθία. Και τούτο προς  αποτροπή τυχόν επηρεασμού τους ως δικαστών  στη δικανική τους κρίση ή την αναμονή πολιτικών ή άλλων ανταλλαγμάτων από τη φίλια προς αυτούς παράταξη, ή την εκάστοτε εξουσία.

  IV.  Η ταχεία απονομή της δικαιοσύνης. Είναι γεγονός πως η καθυστέρηση ακόμη και ετών στην εκδίκαση των αρκετών εκκρεμουσών υποθέσεων, εκθέτει τη δικαιοσύνη και τη χώρα, ενώ άλλοτε οδηγεί σε αρνησιδικία ή παραγραφή αδικημάτων και αξιώσεων. Χρέος λοιπόν της πολιτείας είναι να αντιμετωπίσει άμεσα και την εκκρεμότητα αυτή.

  V.  Συνταγματικό Δικαστήριο
  Κεφαλαιώδους σημασίας θέμα για την εύρυθμη λειτουργία της πολιτείας και την ίδια τη δημοκρατία είναι αυτό του ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων και της ανάγκης -ή μη- ίδρυσης και λειτουργίας Συνταγματικού Δικαστηρίου στην Ελλάδα.

  Οι συνέπειες της έλλειψης αυτής είναι ορατές στις σχέσεις  μεταξύ των βουλευτών των διαφόρων πτερύγων της Βουλής, ή των βουλευτών της αντιπολίτευσης με την Κυβέρνηση και τους βουλευτές της, κατά την ψήφιση των νόμων,  όταν οι πρώτοι κατηγορούν τους δεύτερους πως το νομοσχέδιο που έφεραν -ή ο Νόμος που ψήφισαν- είναι αντισυνταγματικά.

  Δημιουργεί όμως και προβλήματα στους δικαστές και σύγχυση στους πολίτες. Γιατί όταν τεθεί σε κάποιο δικαστήριο  θέμα αντισυνταγματικότητας -ή μη- κάποιου νόμου (αστικού, ποινικού, διοικητικού κ.λ.π.), οι δικαστές αποφαίνονται άμεσα για το θέμα αυτό. Και υπάρχει το ενδεχόμενο τα δικαστήρια να εκδίδουν διαφορετικές -και επομένως αντίθετες- αποφάσεις ως προς τη συνταγματικότητα -ή μη- του ίδιου νόμου και επί του ιδίου θέματος! Έτσι όμως κλονίζεται η εμπιστοσύνη των πολιτών στα δικαστήρια και αμφισβητείται το κύρος των δικαστών και της δικαιοσύνης.

  Το δικαιϊκό μας σύστημα λοιπόν έχει ανάγκη και οι συνθήκες επιβάλλουν την ίδρυση και λειτουργία Συνταγματικού δικαστηρίου στην Ελλάδα. Ένας θεσμός που υφίσταται και λειτουργεί σε πολλές εύρωστες και ανεπτυγμένες δημοκρατίες της Ευρώπης, Ρωσία, Βέλγιο, Γαλλία, Αυστρία, Γερμανία κ.λ.π., με πλήρη επιτυχία, εδραιώνει δε και την εμπιστοσύνη των λαών τους στη δικαιοσύνη. Ιδανική ευκαιρία για τη θεσμοθέτηση του Συνταγματικού δικαστηρίου και στη χώρα μας αποτελεί η εξαγγελθείσα από την Κυβέρνηση αναθεώρηση του Συντάγματος.

    Ύψιστη υπηρεσία θα προσέφεραν οι εκπρόσωποι του λαού στο Κοινοβούλιο, αν συναινούσαν άπαντες στην ίδρυση και λειτουργία του. Αν συμφωνούσαν ομόφωνα σε μια σύνθεσή του που θα το καθιστούσε  ανεξάρτητο δικαστήριο και όχι όργανο της Εκτελεστικής εξουσίας. Δικαστήριο του οποίου οι αποφάσεις θα αποτελούν δεδικασμένο, θα γίνονται αποδεκτές και σεβαστές απ’ όλους τους Έλληνες και το πολιτικό μας σύστημα. Για να μη δίνεται η δυνατότητα αμφισβήτησης και άρνησης εφαρμογής των αποφάσεών του από τον οιονδήποτε άρχοντα ή πολίτη της χώρας, αν δεν επιθυμούν να αντιμετωπίσουν βαρύτατες ποινικές και διοικητικές ή όποιας άλλης μορφής κυρώσεις.

  Η δικαιοσύνη, θεσμός που αποτελεί το ασφαλές και αρραγές υπόβαθρο και προπύργιο κάθε οργανωμένης κοινωνίας και έχει καταγραφεί στη συνείδηση των λαών ως η πανίερη ηθική αρχή και πανανθρώπινη αξία, αποδίδεται επιγραμματικά με το αρχαίο Ελληνικό ρητό «Εν δε δικαιοσύνη συλλήβδην πάσ’ αρετή εστί».

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, Ο ΣΤΥΛΟΒΑΤΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (Μέρος 1o)

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλιά σας ...

Περισσότερα...

αναζήτηση


ενημέρωση με email

προσθέστε το email σας
για να λαμβάνετε ενημερώσεις
των νέων αναρτήσεων