22 Μαΐ 2017

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ (Μέρος 2ον)



Μιχάλης Κ. Δερμιτζάκης
Δικηγόρος ε.τ., 
στέλεχος της «Κίνησης των 100…»



ΙΙ. ΘΕΣΠΙΣΗ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΥ ΙΔΙΟΤΗΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΟΥ – ΒΟΥΛΕΥΤΗ


  1.1.- Με το  ισχύον συνταγματικό καθεστώς και τα Κοινοβουλευτικά μας έθη, ο βουλευτής μπορεί να αναλάβει συγχρόνως και υπουργικά καθήκοντα, γιατί δεν υπάρχει ασυμβίβαστο από την ταυτόχρονη αυτή συμμετοχή του στη Βουλή και την Κυβέρνηση. Εξ άλλου ουδείς νόμος εμποδίζει τον Πρωθυπουργό να επιλέξει για υπουργούς του μόνο βουλευτές, γεγονός που πολύ συχνά συμβαίνει, ενώ η τυχόν συμμετοχή και εξωκοινοβουλευτικών προσώπων –όταν τελικά αποφασισθεί– είναι αριθμητικά ελάχιστη σε ένα πολυπληθέστατο υπουργικό συμβούλιο. Το φαινόμενο βέβαια αυτό έχει την εξήγησή του.

  1.2.- Οι εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί είναι –κατά τεκμήριο– προσωπικότητες κύρους ευρύτερα μεν γνωστοί στην Κοινωνία και ικανοί να διαχειρισθούν τις δημόσιες υποθέσεις που θα τους ανατεθούν, είναι όμως συγχρόνως –ή πρέπει να είναι– άτομα μη ελεγχόμενα από κομματικούς μηχανισμούς, οργανώσεις, ή φορείς και ως εκ τούτου μη έχοντα δεσμεύσεις ή δεσμούς πολιτικούς ή προσωπικούς με εκλογικές περιφέρειες και εκλογείς ή ψηφοφόρους.

  1.3.- Αντίθετα οι βουλευτές εκλεγόμενοι από το λαό, αναλαμβάνουν δεσμεύσεις και παρέχουν υποσχέσεις στις περιφέρειές τους, τους κομματικούς μηχανισμούς και τους πολιτικούς τους φίλους, δεσμεύσεις όμως και υποσχέσεις που υποχρεούνται να τηρούν κάθε φορά, αν επιθυμούν την πολιτική τους επιβίωση. Για να είναι όμως συνεπείς στις υποσχέσεις τους αυτές, ζητούν –ενίοτε με επιμονή– από τον Πρωθυπουργό την υπουργοποίησή τους. Όλοι αυτοί και άλλοι λόγοι, εξ ίσου ισχυροί, υποχρεώνουν τον εκάστοτε Πρωθυπουργό να συγκροτεί το υπουργικό συμβούλιο μόνο με βουλευτές ή ενίοτε, με ελάχιστους εξωκοινοβουλευτικούς. Άλλωστε στον Πρωθυπουργό και μόνο ανήκει το προνόμιο της επιλογής των υπουργών και συγκρότησης του υπουργικού συμβουλίου και ουδείς μπορεί να του το αμφισβητήσει.

  2.1.α.- Καταργείται η διάκριση των συνταγματικών λειτουργιών της πολιτείας αφού το ίδιο πρόσωπο μετέχει, (με διαφορετικούς κάθε φορά θεσμικούς ρόλους και ιδιότητες) και στην νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία!

  2.1.β.- Καταργείται η αρχή της ίσης μεταχείρισης  μεταξύ των κυβερνητικών βουλευτών στην ίδια εκλογική περιφέρεια. Στην περίπτωση αυτή οι παραμένοντες εκτός κυβέρνησης είναι, και το αισθάνονται αυτό, σε μειονεκτική θέση έναντι των υπουργοποιηθέντων συναδέλφων τους με, όχι σπάνια, αρνητική επίδραση στην εκτέλεση των κοινοβουλευτικών τους υποχρεώσεων.

  2.1.γ.- Είναι αυτονόητο πως κάθε υπουργός, που επιθυμεί την επανεκλογή του, δίδει προτεραιότητα στους δικούς του ψηφοφόρους τους οποίους και εξυπηρετεί και στα προβλήματα της ιδιαίτερης εκλογικής του περιφέρειας, σε βάρος των προβλημάτων της λοιπής Επικρατείας και των πολιτών της.

  2.1.δ.- Στην κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνητικού κόμματος δημιουργούνται, ενίοτε, προβλήματα συνοχής που επενεργούν αρνητικά στην υλοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής.

  2.1.ε.- Τίθεται σε δοκιμασία η επιβεβλημένη αρχή της διαφάνειας στις πράξεις και επιλογές της Κυβέρνησης όταν το ίδιο πρόσωπο ελέγχει (ως βουλευτής) την Κυβέρνηση στην οποία όμως μετέχει ως υπουργός. Η ταύτιση στο ίδιο πρόσωπο ελεγκτή και ελεγχομένου είναι βέβαιο πως δημιουργεί πολιτικό και νομικό παράδοξο και πάντως δεν αποτελεί στοιχείο υγιούς δημοκρατίας.

  3.1.- Για να αποφευχθούν οι εκτεθείσες θεσμικές και λειτουργικές αυτές παρενέργειες και εάν επιθυμούμε πραγματικά να οικοδομήσομε μια Πολιτεία αρχών και μια Κοινωνία με αξίες και Ηθικό υπόβαθρο, επιβάλλεται να θεσπισθεί με ρητή συνταγματική διάταξη το ασυμβίβαστο των ιδιοτήτων υπουργού και βουλευτή. Έτσι:

  3.1.α.- Ο βουλευτής πριν αναλάβει επισήμως τα υπουργικά καθήκοντά του, οφείλει να υποβάλει, στον Πρόεδρο της Βουλής, την παραίτησή του από του βουλευτικό αξίωμα και τη θέση του καταλαμβάνει αυτόματα ο  επόμενος επιλαχών βουλευτής της περιφέρειάς του. Στην περίπτωση δε που, εντός της αυτής βουλευτικής περιόδου, απωλέσει την υπουργική του ιδιότητα για οποιαδήποτε αιτία, δε θα ανακτά αυτήν του βουλευτού. Αντίστοιχα ο διατελέσας υπουργός να στερείται της δυνατότητας να είναι υποψήφιος βουλευτής στις επόμενες (της υπουργικής του θητείας) εκλογές.

  3.2.1.- Με τα δεδομένα αυτά εξασφαλίζεται η συνταγματική τάξη και ο σεβασμός στην τήρηση της αρχής της διάκρισης των εξουσιών. Επιτυγχάνεται η αποκλειστική ενασχόληση του υπουργού με τα προβλήματα και τις ανάγκες των πολιτών όλης της επικράτειας και δε θα διασπάται  το ενδιαφέρον του για τους ψηφοφόρους της περιφέρειάς του, όταν μάλιστα γνωρίζει εξ αρχής πως δε θα είναι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές. Θα επανέλθει η ισόρροπη σχέση μεταξύ της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας και η εύρυθμη λειτουργία της κοινοβουλευτικής ομάδας στο κυβερνών κόμμα. Ενώ τέλος, και αυτό είναι το ζητούμενο, θα δοθεί η δυνατότητα προβολής και αξιοποίησης από την κοινωνία νέων προσώπων που δεν είχαν την ευτυχία να φέρουν, ή να προέρχονται από, βαρειά ονόματα της πολιτικής, οικονομικής ή της επιχειρηματικής ελίτ της χώρας.

  3.2.2.- Άλλως τε το ασυμβίβαστο των ιδιοτήτων βουλευτή και υπουργού ισχύει, ανεμπόδιστα, επί σειρά ετών στο Βέλγιο, τη Γαλλία, χώρες της Ευρώπης με μακρά δημοκρατική παράδοση και απόλυτο σεβασμό στους πολιτειακούς θεσμούς.

  4.1.- Σε μια χώρα –την Ελλάδα– που γέννησε και μεταλαμπάδευσε σ όλα τα μήκη της Γης τη δημοκρατία και το σεβασμό στις αρχές και τις αξίες της, επιβάλλεται οι ηγέτες της –Κυβέρνηση και κόμματα– να θεσμοθετήσουν και να τηρούν πιστά το ασυμβίβαστο υπουργού-βουλευτή. Αυτό θα αποτελούσε μέγιστη προσφορά προς τους θεσμούς και σαφές δείγμα πολιτικής ηθικής για τους πολίτες. Γιατί όπως δίδασκε ο κορυφαίος ρήτορας Ισοκράτης «Το της πόλης όλης ήθος ομοιούται τοις άρχουσι».

  Επόμενο:
  ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ (Μέρος 3ον)

  Προηγούμενο:
  ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ (Μέρος 1ον)

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλιά σας ...

Περισσότερα...

αναζήτηση


ενημέρωση με email

προσθέστε το email σας
για να λαμβάνετε ενημερώσεις
των νέων αναρτήσεων