11 Αυγ 2016

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ (ΜΕΡΟΣ 5ο)



Μιχάλης Κ. Δερμιτζάκης
Δικηγόρος ε.τ., 
στέλεχος της «Κίνησης των 100…»




8.- ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΠΕΡΙ ΕΥΘΥΝΗΣ ΥΠΟΥΡΓΩΝ


  8.1.- Οι πολιτικοί της Ελλάδας έχουν απολέσει διαχρονικά μεγάλο μέρος της αξιοπιστίας τους και το Πολιτικό μας Σύστημα έχει υποστεί βαρύ πλήγμα από το νόμο «περί ευθύνης υπουργών». Ένα νόμο που βρίσκεται διαρκώς στην επικαιρότητα, λόγω της τεράστιας διαπλοκής και της εκτεταμένης διαφθοράς που διαχρονικά διαβρώνουν το δημόσιο βίο της χώρας, με βαρύγδουπα ονόματα υπουργών και Οικονομικών παραγόντων να φιγουράρουν  στα τηλεοπτικά κανάλια και στα πρωτοσέλιδα των Εφημερίδων. Ένα νόμο, τέλος, τον οποίο οι πολίτες τιτλοφορούν με αγανάκτηση «νόμο περί απαλλαγής των υπουργών».Και δυστυχώς δεν έχουν άδικο.

  8.2.- Ενώ το Σύνταγμα και ο νόμος 3126/2003 αναφέρονται στη διαδικασία που ακολουθείται όταν κατηγορούνται υπουργοί και υφυπουργοί, η μέχρι σήμερα πρακτική απέδειξε πως το υπάρχον σύστημα, αντίθετα απ ό,τι θα περίμενε ο λαός, τους εξασφαλίζει το ακαταδίωκτο και την ατιμωρησία.

  Αυτό όμως που κυριολεκτικά προκαλεί το περί δικαίου και ισονομίας αίσθημα και τη δίκαιη αγανάκτηση των πολιτών είναι η σύντομη παραγραφή που προβλέπει, για τους υπουργούς, το άρθρο 68 του Συντάγματος και ο προαναφερθείς Ν. 3126/2003. Ενώ δηλαδή για τους απλούς πολίτες η παραγραφή των κακουργημάτων συντελείται στα 15 ή και στα 20 χρόνια και των πλημμελημάτων στα πέντε χρόνια, για τους υπουργούς η παραγραφή για όλα τα αδικήματα επέρχεται στα πέντε χρόνια που μπορεί να περιορισθεί ακόμη και στα δυο, σύμφωνα με το άρθρο 86  παραγρ. 3 εδαφ. 2 του Συντάγματος και το άρθρο 3 παρ. 2 του Ν. 3126/2003 (ΦΕΚ Α 66).Κι αυτό συνήθως γίνεται ανάλογα με τις προθέσεις ή τις δεσμεύσεις του Πρωθυπουργού, να διαλύσει πρόωρα τη Βουλή για, να τους κάνει δώρο τη διετή παραγραφή!

  Με άλλα λόγια ισχύει μόνο γι αυτούς, και με το Σύνταγμα κατοχυρωμένα, το ακαταδίωκτο και η ατιμωρησία, όσα βαριά κακουργήματα κι αν έχουν διαπράξει, όσα εκατομμύρια ευρώ κι αν έχουν νοσφισθεί. Κι όλα αυτά σε μια περίοδο που η Ελλάδα βιώνει και θα συνεχίσει, για πολλές δεκαετίες, να υφίσταται τα πάθη του Ταντάλου.

  8.3.- Η διαφορετική όμως αυτή αντιμετώπιση έναντι της δικαιοσύνης δεν ισχύει μόνο μεταξύ πολιτών και Πολιτικών. Δε σπανίζουν και οι περιπτώσεις που ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, γίνεται μέσο κομματικής αντεκδίκησης και αντιπαράθεσης μεταξύ κομματικών αντιπάλων, ή συγκάλυψης σκανδάλων. Και αυτό εξαρτάται από την πολιτική παράταξη στην οποία ανήκει ο «εγκαλούμενος».Αν είναι μέλος του Κυβερνώντος Κόμματος, είναι αδύνατη η παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο λόγω της πλειοψηφίας που διαθέτουν στη Βουλή. Αν ανήκει όμως στην Αντιπολίτευση και δεν έχει συμπληρωθεί ο χρόνος παραγραφής, η πλειοψηφούσα παράταξη, στα πλαίσια της ικανοποίησης μικροκομματικών σκοπιμοτήτων, κινεί τις διαδικασίες για την παραπομπή του στη δικαιοσύνη πριν αυτός συμπληρωθεί.

  Γι' αυτό πολλές και σοβαρές καταγγελίες γίνονται, κατά καιρούς, για σκόπιμη διάλυση της Βουλής  απ' την Κυβέρνηση με πρόσχημα τη δήθεν αντιμετώπιση εθνικού θέματος, στην πραγματικότητα όμως για την παραγραφή σοβαρών υπουργικών κακουργημάτων, που έχουν συγκλονίσει την Κοινωνία και διασύρει τη χώρα διεθνώς. Και δε μας περιποιεί τιμή το γεγονός πως η Ελλάδα κατατάσσεται από διεθνείς οργανισμούς, πολύ χαμηλά μεταξύ των Κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με τη διαφάνεια. Αντίθετα μας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και οφείλομε –πολίτες και επίσημη Πολιτεία– να εργασθούμε εντατικά, και να συνεργασθούμε διακομματικά, για την αναστροφή του εκφυλιστικού αυτού για την Κοινωνία φαινομένου.

  8.4.- Χωρίς καθυστέρηση λοιπόν οφείλει η Πολιτεία, και αξιώνει ο λαός, να τύχει πλήρους εφαρμογής η, προπαρατεθείσα, διάταξη της παραγράφου 1 του άρθρου 4 του Συντάγματος περί ισότητας όλων των Ελλήνων πολιτών ενώπιον του νόμου. Να παύσουν να υφίστανται τα ειδικά προνόμια για την ποινική ευθύνη των υπουργών και να καταργηθεί το ακαταδίωκτο  γι' αυτούς. Να αντιληφθούν οι πολιτικοί ταγοί μας πως η παραγραφή πρέπει να είναι ενιαία και γενική για όλους και, εν τέλει, πως οι ίδιοι δεν είναι περισσότερο ίσοι απ' τους λοιπούς πολίτες.

  8.5.- Στην αρχαιότητα τέτοιου είδους διακρίσεις και προνόμια δεν υπήρχαν. Δεν υπήρχε νόμος, «περί ευθύνης των αρχόντων», αντίστοιχος του σύγχρονου περί ευθύνης υπουργών. Δεν υπήρχε παραγραφή των αδικημάτων των πολιτικών και των δημοσίων ανδρών, των οποίων η παραπομπή σε δίκη, όταν κατηγορούνταν, ήταν ταχεία ανεξάρτητα από τα αξιώματα που κατείχαν. Το πολιτικό τους ήθος και ο σεβασμός στη Δημοκρατία δεν τους επέτρεπε να αποφύγουν τη δίκη ή την εκτέλεση της ετυμηγορίας, της απόφασης δηλαδή των δικαστών με την ποινή που τους είχαν επιβάλει. Τέτοια παραδείγματα ήθους και δημοκρατικής εντιμότητας αποτελούσαν οι περιπτώσεις ποινικής δίωξης και καταδίκης του Σωκράτη και του Περικλή.

  8.5.1.- Κατά του κορυφαίου Φιλοσόφου της αρχαιότητας, του και «Θείος Σωκράτης» αποκληθέντος, ασκήθηκε δημόσια δίωξη το έτος 399 π.Χ. Κρίθηκε ένοχος  και το δικαστήριο του επέβαλε την ποινή του θανάτου και τον ανάγκασε, να αγοράσει ο ίδιος με ίδιες δαπάνες, και να πιει το Κώνειον ένα ισχυρό δηλητήριο της εποχής. Ως την ημέρα εκτέλεσης της ποινής του αρκετοί διάσημοι φίλοι του, μεταξύ αυτών ο Κρίτων Αθηναίος Φιλόσοφος και έγκριτος πολίτης αλλά και πλείστοι μαθητές του, τον ικέτευαν να δεχθεί να τον φυγαδεύσουν για να μη στερηθούν οι Αθηναίοι και ολόκληρος ο κόσμος των υπηρεσιών ενός Φιλοσόφου της δικής του αυθεντίας. Αυτός όμως αρνήθηκε με πείσμα, έλαβε το Κώνειον και πέθανε. Δίδαξε όμως τους συγχρόνους του και τις παντοτινές γενιές ήθος και υποταγή στη Δημοκρατία και τους νόμους της.

  8.5.2.- Ο Περικλής μια από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του αρχαίου κόσμου κατηγορήθηκε για δήθεν κατάχρηση Δέκα Ταλάντων δημοσίου χρήματος και του ασκήθηκε ποινική δίωξη. Αν και μπορούσε να είχε επικαλεσθεί, απέφυγε να κάνει χρήση, πλείστων όσων δικονομικών δικαιωμάτων, που του παρείχε ο νόμος, και τελικά το 430 π.Χ. παραπέμφθηκε σε δίκη για μια κατάχρηση που δήθεν είχε διαπράξει το έτος 458 π.Χ. δηλαδή 28 χρόνια πριν! Παρά ταύτα το δικαστήριο τον καταδίκασε στη βαρύτατη χρηματική ποινή των 50 ταλάντων. Ο ίδιος αποδέχθηκε την ποινή, κατέβαλε τα 50 τάλαντα, και αρνήθηκε να ασκήσει έφεση! Δίδαξε όμως με τη στάση του αυτή, στους συγχρόνους του αλλά και για πάντα, πολιτική ηθική και ακεραιότητα και πίστη στη Δημοκρατία την οποία άλλως τε υπηρέτησε πιστά και λάμπρυνε και κατέστησε την πόλη των Αθηνών γεραρά και κραταιά σ όλη τη διάρκεια της Πολιτικής του ηγεσίας!

  8.6.- Οι σημερινοί όμως Έλληνες πολιτικοί,  δυστυχώς τίποτα δε διδάχθηκαν απ τους αρχαίους μας προγόνους. Οι πολιτικές παρακαταθήκες τους για ήθος στην πολιτική και σεβασμό στους κανόνες της Δημοκρατίας αγνοούνται και ποδοπατούνται προκλητικά μέσα κι έξω απ τη Βουλή. Και γινόμαστε πολλές φορές μάρτυρες ύβρεων, προπηλακισμών, φραστικών επιθέσεων και απειλών, με βουλευτές να κατηγορούν αλλήλους ή και Αρχηγούς Κομμάτων για ευθύνες ή για συγκάλυψη υπουργών για πράξεις ή παραλείψεις στην εκτέλεση των καθηκόντων τους!

  8.6.1.- Για να αποφευχθούν  λοιπόν τέτοια νοσηρά και απαράδεκτα φαινόμενα στο μέλλον επιβάλλεται, και αυτό είναι λαϊκή απαίτηση, να καταργηθεί στο σύνολό του ο νόμος «Περί ευθύνης υπουργών» και να παύσουν να υφίστανται διακρίσεις μεταξύ πολιτικών και πολιτών στα ζητήματα απονομής της Δικαιοσύνης. Αυτό σημαίνει πως:

  8.6.2.- Ο Συνταγματικός νομοθέτης οφείλει να θεσπίσει τη  σύσταση Τριμελούς Δικαστικού Συμβουλίου, ως γνωμοδοτικού Οργάνου, το οποίο θα συγκροτηθεί από δυο Αρεοπαγίτες και ένα μέλος του Συμβουλίου Επικρατείας που, μαζί με τους ισάριθμους αναπληρωτές τους, θα κληρώνονται από τις ολομέλειες του Αρείου Πάγου και του Συμβουλίου Επικρατείας αντίστοιχα.
Το Δικαστικό Συμβούλιο, θα γνωμοδοτεί αν από τα υπάρχοντα στοιχεία πιθανολογείται η ύπαρξη ευθύνης υπουργών και υφυπουργών και για ποια συγκεκριμένα αδικήματα. Η γνωμοδότησή του θα υποβάλλεται στον Πρόεδρο της Βουλής, η οποία τελικά και θα αποφασίσει για την άσκηση ή όχι ποινικής δίωξης κατά του «εγκαλουμένου» υπουργού.

  8.7.- Μόνο έτσι θα τονωθεί και πάλι η εμπιστοσύνη των πολιτών και της νεολαίας στην πολιτική και τους πολιτικούς και θα αισθανθούν πως δεν εμπαίζονται αλλά γίνεται επί τέλους πράξη η ισότητα μεταξύ πολιτικών και πολιτών. Μόνο  έτσι θα αναβαθμισθεί το Πολιτικό μας Σύστημα στο ύψος που του αξίζει.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ


  Όλες αυτές οι σκέψεις και οι προτάσεις που παρατέθηκαν ως τώρα, εκφράζουν την αγωνία του συγγραφέα, για την κρίση θεσμών, αρχών και αξιών που διέρχεται η χώρα και την επιτακτική ανάγκη ανάταξής της. Δεν έχουν ούτε στοχεύουν αλλά και δεν εκφράζουν κάποιες συγκεκριμένες  κομματικές επιλογές και κατευθύνσεις. Απευθύνονται σε ολόκληρο τον Ελληνικό λαό, στα Πολιτικά Κόμματα, στους Κοινωνικούς φορείς, στη νεολαία, στους φοιτητές, στις παραγωγικές τάξεις, στους επιστήμονες και σε όλους όσοι κήδονται για την Ελλάδα και τη Δημοκρατία. Οι προτάσεις αυτές μπορούν να αποτελέσουν τη βάση ενός παραγωγικού διαλόγου μεταξύ όλων των φορέων και της επίσημης Πολιτείας: Για τη δημιουργία ενός νέου και υγιούς Πολιτικού Συστήματος με προοπτικές για τη Δημοκρατία και την Κοινωνία, για το ΗΘΟΣ στην πολιτική, για ΗΘΙΚΟ και κοινωνικό υπόβαθρο.

  Η Κοινωνία έχει ανάγκη από πολιτικούς εμβαπτισμένους στην ηθική Παιδεία, καταξιωμένους βαθιά στη συνείδηση του κόσμου και άξιους της εθνικής αποστολής που θα τους ανατεθεί. Πολιτικούς που θα ανήκουν πρώτα στην παράταξη που λέγεται «ΕΛΛΑΔΑ» και ύστερα στους Κομματικούς σχηματισμούς. Πολιτικούς που θα βάζουν πάνω απ όλα το κοινωνικό και εθνικό συμφέρον και δε θα κινούνται από προσωπικά κίνητρα και ιδιοτέλεια. Που δε θα σκύβουν το κεφάλι ούτε θα ενδίδουν στις πιέσεις των όποιων ισχυρών με αντίτιμο την άνοδό τους στην πολιτική κονίστρα. Πολιτικούς τέλος που θα υπερασπίζονται με πάθος τη διαφάνεια και θα πατάσσουν αμείλικτα την κάθε μορφής διαπλοκή και διαφθορά απ όπου κι αν προέρχεται. Γιατί η Ιστορία και η ζωή διδάσκει πως «όταν δεν υπάρχει πολιτική βούληση εκεί υπάρχει η διαφθορά, όταν όμως δεν υπάρχει διαφθορά σίγουρα υπάρχει η πολιτική βούληση».

  Οι πολιτικοί λοιπόν που διαθέτουν τα χαρίσματα και τις ηθικές αυτές αξίες και αρχές είναι οι αριστείς – οι εκλεκτοί της Κοινωνίας. Αυτούς οφείλουν να έχουν ως πρότυπα οι νέοι και αυτούς να εμπιστεύονται οι πολίτες για να τους εκπροσωπούν.


Προηγούμενο:
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ (ΜΕΡΟΣ 4ο)

Αρχικό:
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ (ΜΕΡΟΣ 1ο)

Διαβάστε επίσης:
ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ (Μέρος 1ον)

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλιά σας ...

Περισσότερα...

αναζήτηση


ενημέρωση με email

προσθέστε το email σας
για να λαμβάνετε ενημερώσεις
των νέων αναρτήσεων