26 Ιουλ 2016

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ (ΜΕΡΟΣ 3ο)



Μιχάλης Κ. Δερμιτζάκης
Δικηγόρος ε.τ., 
στέλεχος της «Κίνησης των 100…»




5.- ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ – ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ – ΑΥΤΟΚΑΘΑΡΣΗ

  
  5.1.- Κόμματα Αρχών

  5.1.1.- Τα Πολιτικά Κόμματα, ανέκαθεν, αποτελούσαν και συνεχίζουν και σήμερα να είναι ο πυρήνας, το κύτταρο και ο κεντρικός πυλώνας της δημοκρατίας. Η πολυθρύλητη ανανέωση του Πολιτικού μας Συστήματος, αν πραγματικά την επιθυμούμε, μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο εάν το αποφασίσουν, και κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση, τα ίδια τα Κόμματα. Κόμματα όμως με παγιωμένες τις αρχές της δημοκρατικής λειτουργίας και της εσωκομματικής Δημοκρατίας, στελεχωμένα με προσωπικότητες αντάξιες της Εθνικής αποστολής του Κόμματος που ανήκουν. Κόμματα τέλος που λειτουργούν με οδηγό την αξιοκρατία και διαθέτουν μηχανισμούς αυτοκάθαρσης και αποτροπής φαινομένων διαφθοράς και διαπλοκής.

  Και είναι αναγκαίο να τονισθεί εδώ ότι η λειτουργία Κομμάτων με τις παραπάνω αρχές δεν είναι μόνο δική τους αποκλειστικά υπόθεση. Αφορά ολόκληρη την Κοινωνία, αφορά την ίδια τη Δημοκρατία.

  5.2.- Διαφάνεια στα Οικονομικά των Κομμάτων

  5.2.1.- Ο συνταγματικός νομοθέτης αναγνωρίζοντας την εξέχουσα θέση των Πολιτικών Κομμάτων στη λειτουργία  της Δημοκρατίας, θέσπισε τη διάταξη της παραγρ. 1 του άρθρου 29 του Συντάγματος σύμφωνα με την οποία «η οργάνωση και η δράση τους οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος». Ενώ στην παραγρ. 2 –του ιδίου άρθρου– αναγνωρίζει το δικαίωμα των Κομμάτων στην οικονομική ενίσχυσή τους από το κράτος με «τις εγγυήσεις διαφάνειας ως προς τις εκλογικές δαπάνες και την οικονομική διαχείριση των Κομμάτων, των βουλευτών, των υποψηφίων βουλευτών και των υποψηφίων στην τοπική αυτοδιοίκηση όλων των βαθμών».

  Η ρητή αυτή  συνταγματική επιταγή για την υποχρέωση των Κομμάτων να διαχειρίζονται με σύνεση και διαφάνεια την οικονομική ενίσχυσή τους από τον δημόσιο κορβανά, δηλαδή  από την τσέπη των Ελλήνων, πρέπει να γίνει βίωμα και να τηρείται με θρησκευτική ευλάβεια από τους Αρχηγούς των, στους χαλεπούς καιρούς που περνά η Οικονομία μας και η Κοινωνία. Γιατί ξεπερνά τις αντοχές των πολιτών, και αποτελεί μέγιστη πρόκληση και ύβρη προς αυτούς, η ετήσια χρηματοδότηση των κομμάτων με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ σε περίοδο άγριας λιτότητας και με τη χώρα να έχει υποθηκευθεί για την επόμενη εκατονταετία φορτωμένη με τέσσερα, ίσαμε σήμερα, μνημόνια. Γιαυτό  και είναι έκδηλη η δυσαρέσκεια των πολιτών η οποία καταγράφεται διαρκώς με την, οσημέραι, αυξανόμενη απαξίωση των πολιτικών και του Πολιτικού μας Συστήματος. Φαινόμενο άκρως ανησυχητικό για την αναστροφή του οποίου, οι ηγεσίες τους θα πρέπει έντονα και έγκαιρα να προβληματισθούν.

  5.3.- Αξιοκρατία – Αυτοκάθαρση

  5.3.1.- Για να πατά γερά στα πόδια της η Δημοκρατία και να πάει μπροστά η Κοινωνία, οφείλουν τα Πολιτικά Κόμματα και η Πολιτεία να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις που θα αποτρέψουν τα σηπτικά και καταστροφικά φαινόμενα της διαφθοράς και της διαπλοκής, της ρεμούλας και της οικονομικής αδιαφάνειας στο δημόσιο βίο της χώρας. Φαινόμενα που ροκανίζουν και εν τέλει αποσαθρώνουν τα ίδια τα θεμέλια της Δημοκρατίας, τα θεμέλια του Κράτους.

  Είναι βέβαια γεγονός πως τα φαινόμενα αυτά δεν είναι τωρινά. Έρχονται από πολύ παλιά. Από τις πρώτες δεκαετίες της σύστασης του Ελληνικού Κράτους έκαναν την εμφάνισή τους. Τα ίδια τα Κόμματα της εποχής εκείνης τα  γέννησαν, τα εξέθρεψαν και με την ανοχή τους γιγαντώθηκαν. Οι λεγόμενοι Κομματάρχες, εκείνη την εποχή ξεκίνησαν τη δράση τους και τη συνεχίζουν μέχρι σήμερα οι νεώτεροι Κομματάρχες των σύγχρονων Μαυρογιαλούρων πολιτικών.

  5.3.2.- Το Σύνταγμα λοιπόν επιβάλλει, και οι πολίτες απαιτούν από, τα σημερινά πολιτικά κόμματα να αποτελούν το στήριγμα της Κοινωνίας και να λειτουργούν ως Κόμματα αρχών και Κέντρα Πολιτικού Προβληματισμού  και διαπαιδαγώγησης της νεολαίας, της αυριανής ηγεσίας του τόπου μας. Γιατί  τα Κόμματα αρχών ιδρύονται από το λαό, υπάρχουν και λειτουργούν για το λαό και δεν ανήκουν στους εκάστοτε Αρχηγούς τους, οι οποίοι, εν τέλει, είναι παροδικοί και περαστικοί από αυτά και όχι μόνιμοι, για να συμπεριφέρονται ως ιδιοκτήτες τους.

  Επιβάλλεται λοιπόν και αποτελεί μέλημα πρώτης προτεραιότητας, στη σημερινή ιδίως εποχή της εκτεταμένης διάβρωσης και διαφθοράς στο δημόσιο βίο, τα Πολιτικά Κόμματα να προχωρήσουν στην εκ των ένδον κάθαρση. Να δημιουργήσουν μηχανισμούς αποβολής, από αυτά, στελεχών με συμπεριφορά και νοοτροπία Κομματάρχη και αποκλεισμού από θέσεις ευθύνης ατόμων με βεβαρημένο παρελθόν.

  5.3.3.- Για να επιτύχουν την αυτοκάθαρση και να αποτραπούν στο μέλλον φαινόμενα σήψης  διαφθοράς και οίησης, πρέπει να καταστήσουν σημαία τους την αξιοκρατία. Η επιλογή των υποψηφίων πρέπει να γίνεται με ανοικτές, αδιάβλητες και ξεκάθαρες διαδικασίες.

  Οφείλουν να αναζητούν και να επιλέγουν για τα ψηφοδέλτια τους εκλεκτούς και άριστους της Κοινωνίας και όχι τους αρεστούς, τους φίλους και κολλητούς της εκάστοτε ηγεσίας. Κριτήρια για την επιλογή είναι η επιτυχής και άψογη οικογενειακή, επαγγελματική και κοινωνική πορεία του υποψηφίου. Βουλευτής που δεν έχει δουλέψει στη ζωή του, και δυστυχώς υπήρξαν τέτοιοι και είναι ουκ ολίγοι, ή που αδυνατεί να κάνει σωστές  επιλογές στην προσωπική ζωή του, είναι πολύ αμφίβολο αν έχει τις ικανότητες να εργασθεί και να εκπροσωπήσει επιτυχώς την Κοινωνία.

  Εξ ίσου σοβαρό κριτήριο για την επιλογή είναι το λευκό ποινικό και φορολογικό μητρώο και πλήρες βιογραφικό σημείωμα του υποψηφίου συνοδευόμενο από επίσημες βεβαιώσεις για το επάγγελμα, την εκπλήρωση  των στρατιωτικών υποχρεώσεων, το πόθεν έσχες και τις φορολογικές δηλώσεις του της τελευταίας δεκαετίας. Όλα τα έγγραφα αυτά ο υποψήφιος οφείλει να τα αναρτά στο διαδίκτυο και να τα καταθέτει στο Εκλεκτορικό Σώμα, το οποίο κάθε Κόμμα οφείλει να συστήσει για τις ανάγκες επιλογής των υποψηφίων και συγκρότησης των ψηφοδελτίων του.

  5.3.4.- Αυτό σημαίνει αξιοκρατία και διαφάνεια στα Κόμματα Αρχών. Αξιοκρατία σημαίνει, ακόμα, να παρέχουν σε όλους τους πολίτες τα ίδια  δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες για την ανάδειξή τους στις αιρετές  δημόσιες θέσεις.

  Δε λειτουργεί σωστά η Δημοκρατία όταν στα Κόμματα διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο επίορκοι, ανεπαρκείς και διεφθαρμένοι που θα έπρεπε να είχαν αποβληθεί από αυτά. Δε λειτουργεί σωστά η Δημοκρατία όταν στο Κοινοβούλιο εισέρχονται γόνοι (παιδιά, εγγόνια, ανήψια, αδέλφια, σύζυγοι και άλλοι συγγενείς) πολιτικών ή διορισμένοι – χωρίς σταυρό - ή βουλευτές εκλεκτοί του Οικονομικού και Πολιτικού κατεστημένου ή κομματικοί παρατρεχάμενοι και χρηματοδότες και αποκλείονται καταξιωμένες προσωπικότητες που όμως δεν επέλεξαν στη ζωή τους να είναι κολλητοί της Κομματικής καμαρίλλας και των ημετέρων.

  Και βέβαια στις περιπτώσεις αυτές ευθύνες φέρουν και οι ίδιοι οι εκλογείς οι οποίοι ενώ δύνανται να διαχειριστούν, κατά το δοκούν, το σταυρό προτίμησης, όταν βρεθούν στην κάλπη κάνουν λάθος επιλογές!

  5.4.- Εσωκομματική Δημοκρατία

  5.4.1.- Τονίσθηκε ήδη πως η ίδρυση Πολιτικών Κομμάτων, η ελεύθερη συμμετοχή πολιτών σε αυτά και το δικαίωμα στην οικονομική τους ενίσχυση από το κράτος, αναγνωρίζονται και τυγχάνουν προστασίας κατά τις επιταγές των παραγρ. 1 και 2 του άρθρου 29 του Συντάγματος. Θέματα που αφορούν την εσωκομματική τους λειτουργία και Δημοκρατία, προβλέπονται και ρυθμίζονται από το καταστατικό και τις αποφάσεις των οργάνων τους που πρέπει να λαμβάνονται μέσα στα συνταγματικά πλαίσια.

5.4.2.- Για λόγους δημοκρατικής λειτουργίας λοιπόν είναι επιβεβλημένη η συμμετοχή και η ελεύθερη έκφραση των απόψεων των βουλευτών και των μελών τους, στα κέντρα λήψης αποφάσεων, εντός του Κοινοβουλίου ή στα Κομματικά τους Όργανα, όταν μάλιστα πρόκειται να ληφθούν αποφάσεις αφορώσες το Εθνικό ή το δημόσιο συμφέρον, χωρίς το φόβο να διαγραφούν από το Κόμμα και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες.

  Αυτό επιβάλλουν η λογική και οι κανόνες δημοκρατικής  λειτουργίας των Κομμάτων. Όμως η πολιτική πραγματικότητα διαφέρει αισθητά. Ενώ το Σύνταγμα στο άρθρο 60 παραγρ. 1 προβλέπει «Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο δικαίωμα γνώμης και ψήφου κατά  συνείδηση», όταν οι ηγεσίες θέτουν θέμα κομματικής πειθαρχίας, οι βουλευτές σπεύδουν να συμμορφωθούν με τις εντολές γιατί διαφορετικά έχουν σίγουρη τη διαγραφή τους απ το Κόμμα. Κι αυτό έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν.

  5.4.3.- Οι ίδιοι  λόγοι δημοκρατικής λειτουργίας και έξωθεν καλής μαρτυρίας συνηγορούν, όταν πρόκειται να καταγνωσθεί ποινή διαγραφής μέλους ή βουλευτού από το Κόμμα, να την επιβάλλουν τα προς τούτο εντεταλμένα όργανα, κατόπιν προηγουμένης κλήσεως σε απολογία του εγκαλουμένου, και όχι να την εξαγγείλει απευθείας και εν θερμώ ο Πρόεδρος, πολλώ μάλλον όταν είναι και Πρωθυπουργός.

  5.4.4.- Είναι βασική συνταγματική αρχή (άρθρο 4 παραγρ. 1 του Συντάγματος) και άρα αυτονόητο, πως όλα ανεξαιρέτως τα μέλη του Κόμματος (βουλευτές, ευρωβουλευτές και εξωκοινοβουλευτικοί) είναι ίσοι απέναντι στο νόμο. Την ίδια ισότητα δικαιούνται και να απολαμβάνουν σε σχέση με τη δυνατότητα συμμετοχής τους στα θεσμικά κομματικά όργανα και ενδεχόμενος αποκλεισμός τους, με το καταστατικό ή με αποφάσεις της ηγεσίας, εκφεύγει των συνταγματικών ορίων.

  Όταν στα Κόμματα λειτουργεί η εσωκομματική Δημοκρατία, ανακτά την αίγλη της η Πολιτική και αναβαθμίζεται το Πολιτικό μας Σύστημα.

Συνέχεια:
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ (ΜΕΡΟΣ 4ο)

Προηγούμενο:
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ (ΜΕΡΟΣ 2ο)

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλιά σας ...

Περισσότερα...

αρχείο

αναζήτηση


ενημέρωση με email

προσθέστε το email σας
για να λαμβάνετε ενημερώσεις
των νέων αναρτήσεων