14 Ιουλ 2016

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ (ΜΕΡΟΣ 1ο)



Μιχάλης Κ. Δερμιτζάκης
Δικηγόρος ε.τ., 
στέλεχος της «Κίνησης των 100…»




1.  Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ


  1.1.- Αποτελεί κοινή πεποίθηση ότι το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας, νοσεί βαρύτατα και η κρίση που το μαστίζει βαθαίνει επικίνδυνα. Μια κρίση που οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία και την Εθνική ταπείνωση και υποθήκευσε το μέλλον των Ελλήνων για την επόμενη εκατονταετία. Κι όλα αυτά σαν αποτέλεσμα της διαφθοράς και της διαπλοκής, της αδιαφάνειας, των σκανδάλων και της ελαστικής συνείδησης που δεκαετίες τώρα, συνταράζουν την πολιτική ζωή της χώρας. Οι Έλληνες ανεξάρτητα από κόμματα και χρώματα, ενεοί παρακολουθούν, όλα αυτά τα χρόνια, τη διαρκή καταρράκωση θεσμών και αξιών και την απαξίωση του πολιτικού μας συστήματος ανίκανοι όμως να αντιδράσουν. Ενώ οι υγιείς πολιτικές δυνάμεις δε φαίνονται και αυτές ικανές, ίσως ούτε και διατεθειμένες, να αποτρέψουν τέτοια καταστροφικά για την κοινωνία, την οικονομία και το  μέλλον  του τόπου μας φαινόμενα.

  1.2.- Επιβάλλεται  λοιπόν άμεση αντίδραση από την ίδια την κοινωνία. Το πολιτικό μας σύστημα πρέπει, και είναι αδήρητη ανάγκη, να αναγεννηθεί να εκσυγχρονισθεί και να ανανεωθεί. Χρειάζεται ο τόπος ένα καινούργιο πολιτικό σύστημα που θα στηρίζεται πάνω στις ακατάλυτες αρχές και αξίες της υγειούς δημοκρατίας, της δικαιοσύνης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του σεβασμού της ισότητας των ελευθεριών και των δικαιωμάτων του ατόμου. Για το σκοπό αυτό αναγκαία παρίσταται η αναθεώρηση των σχετικών, με τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής μας ζωής, διατάξεων του Συντάγματος. Επιβάλλουν άλλως τε, την προτεινόμενη αναθεώρηση οι άκρως εξαιρετικές περιστάσεις υπό τις οποίες λειτουργούν σήμερα η Ελλάδα, η καθημαγμένη Οικονομία και η ληστρικά φορολογούμενη Κοινωνία μας. Δύο παραδείγματα της σύγχρονης ιστορίας μας, διδάσκουν πως όσες φορές στο παρελθόν χρειάσθηκε καινούργιο Σύνταγμα ο τόπος, παρόμοιες ή σχεδόν παρόμοιες με τις σημερινές, συνθήκες επέβαλαν αυτές τις αλλαγές. Έτσι την αναθεώρηση του 1975 επέβαλε η αποκατάσταση της Δημοκρατίας μετά από την επτάχρονη δικτατορία των συνταγματαρχών, ενώ το Σύνταγμα του 1952 προέκυψε από την ανάγκη ανοικοδόμησης της χώρας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον ακολουθήσαντα εμφύλιο. Υπάρχουν όμως και άλλα θέματα λειτουργικού και θεσμικού χαρακτήρα, εξίσου σοβαρά, η αντιμετώπιση των οποίων μπορεί να γίνει, κατά το Σύνταγμα, με απλή νομοθετική ρύθμιση, και όχι με τροποποίησή του, και ένα από αυτά είναι  η μείωση του αριθμού των βουλευτών στους διακόσιους, για την αναγκαιότητα της οποίας άλλως τε ειδικά αναφερθήκαμε στο πρόσφατο παρελθόν. Ακολούθως παρατίθενται οι προτεινόμενες προς αναθεώρηση, ως και οι λόγοι που την επιβάλλουν, διατάξεις του ισχύοντος Συντάγματος.

2. Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΝΑ ΕΚΛΕΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ


  2.1.- Σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ. 1 του Συντάγματος «Το πολίτευμα της Ελλάδος είναι Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία», ενώ κατά το άρθρο 30 παρ. 1 «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ρυθμιστής του Πολιτεύματος. Εκλέγεται από τη Βουλή…». Η πολιτική όμως πραγματικότητα, εδώ και δεκαετίες απέδειξε πως οι ουσιώδεις και θεμελιακές  αυτές διατάξεις του Συντάγματος κατέστησαν γράμμα κενόν περιεχομένου αφού. Ο μεν Πρωθυπουργός έχει πλέον καταστεί παντοδύναμος με τόσο αυξημένες μάλιστα εξουσίες, που ακόμη και τη διάλυση της Βουλής με την επίκληση αντιμετώπισης Εθνικού θέματος εξαιρετικής σημασίας μπορεί να εισηγηθεί στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος δεν έχει καν τη δυνατότητα να την αρνηθεί!, ενώ ο ίδιος ο Πρόεδρος χαρακτηρίζεται πια «διακοσμητικό στοιχείο» αφού του έχουν αφαιρεθεί ρυθμιστικές αρμοδιότητες η δε Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία λειτουργεί εν τοις πράγμασι ως «Πρωθυπουργοκεντρική» Κοινοβουλευτική Δημοκρατία!

  Χαρακτηριστικό άλλως τε δείγμα των Πρωθυπουργικών υπερεξουσιών, αποτελεί η περίπτωση Έλληνα Πρωθυπουργού στο παρελθόν, ο οποίος σε άλλον είχε αρχικά υποσχεθεί πως θα προτείνει για Πρόεδρο και άλλον τελικά, λίγες μέρες αργότερα, πρότεινε στη Βουλή και εξελέγη!.

  2.2.- Στο άρθρο 4 παρ. 1 το Σύνταγμα ορίζει πως «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου» και στο άρθρο 31 ορίζει πως «Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να εκλεγεί όποιος είναι Έλληνας Πολίτης…». Και  από τις δυο αυτές Συνταγματικές διατάξεις, ρητά και αναντίρρητα προκύπτει ότι ο οποιοσδήποτε Έλληνας Πολίτης, που διαθέτει τις νόμιμες προϋποθέσεις, μπορεί να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αυτά προβλέπει το ισχύον Σύνταγμα. Όμως η πολιτική πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική και μας διδάσκει πως: Είναι αδύνατον να εκλεγεί από τη Βουλή Έλληνας πολίτης Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όποια και όσα προσόντα και αν διαθέτει αν δεν προταθεί από τον Πρωθυπουργό ή από Αρχηγό Κόμματος. Αν δεν είναι με άλλα λόγια ο εκλεκτός του Πολιτικού Συστήματος! Και αυτό γιατί είναι κοινό μυστικό πως της επιλογής του υποψηφίου Προέδρου προηγούνται συζητήσεις και  διαβουλεύσεις μεταξύ των Κοινοβουλευτικών Κομμάτων.

  Με αυτόν όμως τον τρόπο εκλογής του απ τη Βουλή, ουδείς αποκλείει το ενδεχόμενο να του ζητηθούν δεσμεύσεις από αυτούς που τον πρότειναν και τον ανέδειξαν στο ύπατο Πολιτειακό αξίωμα της Χώρας. Πόσο  μάλλον αν σκεφθεί κανείς ότι δύσκολα θα αρνηθεί να υπογράψει Προεδρικό διάταγμα, ή να αναπέμψει νόμο στη Βουλή ή ακόμη και να χρησιμοποιήσει σαν όπλο την παραίτησή του, σε περίπτωση διαφωνίας του με τον Πρωθυπουργό για διάλυση της Βουλής με το πρόσχημα αντιμετώπισης Εθνικού θέματος εξαιρετικής σημασίας.

  2.3.- Απ’ όλα όσα λοιπόν μέχρι τώρα εξετέθησαν, κατέστη πλέον ή σαφές πως για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας ο λαός πρέπει να έχει τον τελευταίο λόγο, πάντα μέσα στα πλαίσια της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Όπως μέχρι σήμερα εκλέγει τον πανίσχυρο, από πλευράς εξουσιών, Πρωθυπουργό, ο ίδιος αυτός λαός διαθέτει το Πολιτικό αισθητήριο να εκλέξει και έναν εξ ίσου ισχυρό, και με ουσιαστικές αρμοδιότητες, Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

  Πρέπει επιτέλους και για την εκλογή του Προέδρου  να τύχουν εφαρμογής οι διατάξεις των παραγρ. 2 και 3 του άρθρου 1 του Συντάγματος  σύμφωνα με τις οποίες «Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία και όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους…». Δικαιούνται λοιπόν οι Έλληνες, στην εκλογή του Ανώτατου Άρχοντα, να αποφασίζουν αυτοί οι ίδιοι, απ ευθείας, και όχι κάποιοι άλλοι για λογαριασμό τους!

  Και είναι αβάσιμες οι αιτιάσεις όσων ισχυρίζονται πως η εκλογή του Προέδρου από το λαό θα αποδυναμώσει τις εξουσίες του Πρωθυπουργού και θα δημιουργήσει ένα δίπολο εξουσίας γιατί  αν μη τι άλλο στην Κοινή Ευρωπαϊκή μας Οικογένεια, υπάρχουν χώρες με πολίτευμα μεν Προεδρευομένης  Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας στις οποίες όμως ο Πρόεδρος, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα, εκλέγεται απ ευθείας απ το λαό όπως στην Ιρλανδία, Ισλανδία, Πορτογαλία και αλλαχού!

Συνέχεια:
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ (ΜΕΡΟΣ 2ο)

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλιά σας ...

Περισσότερα...

αρχείο

αναζήτηση


ενημέρωση με email

προσθέστε το email σας
για να λαμβάνετε ενημερώσεις
των νέων αναρτήσεων