12 Μαΐ 2016

Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ (Μέρος 1ο)


Δημήτρης Μαϊντάς
πυρηνικός γιατρός 
τ. καθηγητής Βιοφυσικής 
της Ιατρικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Lyon1 της Λυών

  Η βαθιά κρίση που μαστίζει την Ελλάδα πέρα από τη δεσπόζουσα συστημική ανεπάρκεια που οδήγησε τον πλανήτη σε ένα γενικό καθολικό αδιέξοδο βαρύνει προεχόντως το Ελληνικό πολιτικό σύστημα. Πάσχει βαριά το ελληνικό πολιτικό σύστημα σε όλα του τα επίπεδα και σε όλες του τις εκφάνσεις. Διαχειρίσθηκε σχεδόν όλα τα ζητήματα της χώρας κατά απαράδεκτα λανθασμένο τρόπο  και εγκατέστησε την ανεπάρκεια και τη συναλλαγή σε κάθε γωνιά του τόπου, αλλά και εκτός αυτού, όπου αυτό του ήταν επιτρεπτό και σε κάθε μορφή δημόσιας αλλά και ιδιωτικής δραστηριότητας.
  Τρείς οικογένειες, σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο, στις οποίες πρέπει να προστεθεί και μια τέταρτη, η βασιλική, ερείπωσαν τη χώρα. Και ορισμένες άλλες σε χαμηλότερο επίπεδο  συμπλήρωσαν την ερείπωση τόσο στον πολιτικό χώρο όπως και σε άλλους όπως ιδιαίτερα το χώρο της ανώτατης παιδείας. Μη παραλείψουμε στο τελευταίο τον απελπιστικό ρόλο των κομμάτων και κυρίως των παράγωγων δομών τους με τους καταληψίες. Έμειναν να προβάλλουν μέσα από τα ερείπια οι σπασμένες κολώνες για να θυμίζουν ότι κάποτε πέρασε το πνεύμα από τον τόπο αυτό. Ένα τόπο όπου ο σκεπτόμενος πλανήτης ατενίζει τις απαρχές της σύγχρονης σκέψης και την έναρξη της πολιτικής οργάνωσης όπως αυτή εμφανίζεται στην πολιτεία του Πλάτωνα και τα πολιτικά του Αριστοτέλη.

Η σημερινή κατάσταση και η Ελληνική τραγωδία


  Το ελληνικό πρόβλημα σήμερα έχει πάρει πελώριες διαστάσεις,  που δεν υπήρξαν ανάλογες σε ειρηνική περίοδο αλλά μόνο σε περιόδους κατοχής . Πρέπει να γεννηθεί ένα πνεύμα που θα μπορέσει να κινήσει τον τροχό της  αναγέννησης του ελληνικού κράτους ατομικό ή περισσότερο συλλογικό, που θα απαλλάξει τον τόπο από τα δεσμά της αναποτελεσματικότητας  συνέπεια της προσκόλλησης σε σχήματα κομματικής εξουσίας  όπου επικρατεί η πνευματική μετριότητα και η οικογενειοκρατία. Υπήρξαν τα πνεύματα και οι σπουδαίοι αγωνιστές συντελεστές της παλιγγενεσίας που έβγαλαν το τόπο από τη μακρά ασιατική νύχτα των τεσσάρων αιώνων αλλά δεν είχαν την κατάλληλη συνέχεια. Είναι θέματα που απασχολούν κάθε σκεπτόμενο καλής προαίρεσης πολίτη και καλούν σε εγρήγορση για άμεση λύση των ελληνικών προβλημάτων.

  Η μεταπολίτευση δεν άλλαξε τη σύνθεση του πολιτικού σώματος, τις δομές και τις συνήθειές του. Έφερε μια αναδιανομή των πολιτικών δυνάμεων αλλά όχι την αναμενόμενη αλλαγή της πολιτικής. Εντάχθηκε η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Με την λεγόμενη αλλαγή εισέρρευσαν κονδύλια από τα ευρωπαϊκά ταμεία τα οποία δεν αξιοποιήθηκαν για επενδύσεις κλίμακας που θα έφεραν τη χώρα σε υψηλό επίπεδο ανταγωνιστικότητας. Στις ύστερες στιγμές της αλλαγής  εντάχθηκε η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή οικονομική ζώνη ανέτοιμη και οδηγήθηκε στην καταστροφή.

  Γεννήθηκε ο σοσιαλισμός για να θεραπεύσει τα προβλήματα του καπιταλισμού και οδηγήθηκε στην αποτελμάτωση, την απαξίωση και την αυτοδιάλυση. Παρέμεινε ο καπιταλισμός με την νεοφιλελεύθερη μορφή του θριαμβευτής και κυρίαρχος των πάντων. Ακολούθησε η παγκοσμιοποίηση σαν συνέπεια της ανάπτυξης των μεταφορών και των επικοινωνιών. Η παγκοσμιοποίηση αποτελεί μια πραγματικότητα, που προέκυψε στην πορεία της εξέλιξης της διεθνούς οικονομίας.  Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις οι οποίες παρήγαγαν τελικά προϊόντα για τις τοπικές αγορές, αλλά με το δίκτυο διέθεταν και γενικότερα μετεξελίχθηκαν σε επιχειρήσεις πλανητικού χαρακτήρα.  Διαθέτουν πλέον  πολλαπλές μονάδες παραγωγής μικρών τμημάτων των συνολικών προϊόντων, των οποίων κρατούν για την κεντρική επιχείρηση την δυνατότητα  της σύνθεσης του τελικού προϊόντος , την τελική διαχείριση και διάθεση του και την διαχείριση των ανθρωπίνων πόρων.  Πέρα όμως και πάνω απ΄ αυτές κυριάρχησαν οι αγορές με τα προϊόντα τους  κα τα παράγωγά τους, τους οίκους αξιολόγησης , που αναπτύχθηκαν παράλληλα και τους όχι χωρίς σύγκρουση συμφερόντων μαζί τους.  Παντοδυναμία των αγορών, χωρίς κανόνες, χωρίς δημόσιο και πολιτικό έλεγχο. Το αόρατο χέρι κυβερνά χωρίς κυβέρνηση.

  Δεν έχουμε παγκόσμιους οργανισμούς που να ασχολούνται αποτελεσματικά με τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης. Και η εμπιστοσύνη προς τους υπάρχοντες διεθνείς οργανισμούς όπως το ΔΝΤ ο ΟΗΕ ο ΟΟΣΑ είναι πολύ περιορισμένη ή και το χειρότερο δεν υπάρχει. Από τους πλέον φωτισμένους οικονομολόγους συζητείται η ανάγκη για αναμόρφωση της δομής και της αρχιτεκτονικής της παγκόσμιας οικονομίας  σε θεμέλια δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης (STIGLITZ). Τα ίδια όμως τα κράτη που παίζουν τον μεγαλύτερο ρόλο στην παγκοσμιοποίηση και κυρίως  oι HΠA δεν ενεργούν προς την κατεύθυνση αυτή. Οι ελίτ της παγκοσμιοποίησης εκαυχώντο, ότι επέτυχαν εκείνο που δεν πέτυχαν θρησκείες  και συνασπισμοί κρατών, όπως η ιερά συμμαχία, η κομμουνιστική διεθνής, κλπ. Κόμπαζαν οι αγορές ότι επέτυχαν. Διαθλούσαν την πραγματικότητα και παρουσιάζοντάς την σαν το μεγάλο επίτευγμα. Επίτευγμα,  που δεν ήταν άλλο, από την ελεύθερη πτώση όπως επιτυχώς την χαρακτηρίσθηκε με ανώμαλη προσγείωση στη νέα πραγματικότητα. Έκρηξη των ανισοτήτων. Το ένα εκατοστό  του πληθυσμού κατέχει σε ΗΠΑ και ΕΕ το 50% του πλούτου, το υπόλοιπο ανήκει στο 99% του πληθυσμού, πελώρια όξυνση της κοινωνικής ανισότητας. Η δημοκρατία υπ’ αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να λειτουργήσει. Το οικογενειακό άσυλο πώς μπορεί να λειτουργήσει στους ανέστιους αστέγους. Το ευρώ όπως δομήθηκε ίσως δεν θα έπρεπε να είχε υπάρξει. Όσα συνιστούν την καλή λειτουργία της κοινωνίας, η υγεία, η παιδεία, η εργασία, η κοινωνική ασφάλιση, το περιβάλλον  στη χώρα μας και στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη οδηγούνται σε υποβάθμιση και πλήρη  απορρύθμιση. Η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, όπως γίνεται, είναι ασέβεια προς τη φύση που μας φιλοξενεί. Το γραμμικό μοντέλο εργασία, εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, παραγωγή, υπερκατανάλωση, άχρηστα υπολείμματα, δεν λειτουργεί παρά με δανεικά από το μέλλον, τις νέες γενιές,  που πρέπει να πάρουν το λόγο και όλα απαραίτητα  μέτρα που τους αναλογούν. Το μοντέλο αυτό και η πλημμύρα του εικονικού χρήματος θα κονιορτοποιήσουν τον πλανήτη. Το ευρώ και η διαχείριση του θα εξαφανίσει ίσως από  το χάρτη την Ευρώπη.

  Το 2007 μεγάλες τράπεζες στην Αγγλία, Γερμανία, Ιρλανδία γίνονται ερείπια. Τον Σεπτέμβριο του 2008  η τράπεζα Lehman Brothers χρεωκοπεί παρά τις θετικές αξιολογήσεις από του οίκους αξιολόγησης. Στο βάθος της βαριάς παγκόσμιας κρίσης είναι εκείνες οι δραστηριότητες του τραπεζικού συστήματος που βρίσκονται στη σκιά και τις παρασκιές της, που λειτούργησαν χωρίς διαφάνεια και συνεχίζουν. Καινοφανή τραπεζικά προϊόντα έστησαν παγίδες για να δεσμεύσουν το προϊόν του μόχθου εκατομμυρίων ανθρώπων χωρίς σαφώς ορισμένους ή και ανύπαρκτους  κανόνες.

  Είναι γεγονός ότι η κρίση από αλλού άρχισε, εξήχθη στην Ευρώπη, και από εκεί στοχοποιήθηκε  μια μικρή οικονομία η ελληνική, που αποτελεί πολύ  αμελητέο ποσοστό  της ευρωπαϊκής. Αναμφίβολα  η Ευρώπη βρέθηκε, ανέτοιμη να αντιμετωπίσει συντονισμένα το πρόβλημα με τα όργανα της, πρόβλημα που στοχοποιεί και το ευρώ ή κυριότερα  αυτό. Την αντιμετώπιση του προβλήματος   ανέλαβε  κυρίως ο γαλλογερμανικός άξονας πράγμα, που δεν είναι σύννομο με την υπόσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία έπρεπε να αποφασίζει με τα όργανα της που εκλήθησαν απλώς  να επικυρώσουν  ειλημμένες αποφάσεις. Είναι δείγμα και αυτό λειτουργικής  δυσχέρειας της Ευρώπης. Αντίθετες απόψεις και μεταξύ των πρωταγωνιστών του χειρισμού του θέματος είχε σαν συνέπεια την καθυστέρηση  και τη λήψη όπως αποδεικνύεται από τα πράγματα όχι ορθών αποφάσεων. Ατυχώς προσφέρθηκε για το πείραμα στην Ελλάδα και θα  υπάρξουν δεδομένα και για τις χώρες που ακολουθούν. Η κοινωνίες υπόκεινται πολύ  σε ψυχολογικές  επιδράσεις και οι αντιδράσεις τους δεν είναι λογικές, τουλάχιστον στην μεγάλη τους πλειοψηφία, που έχει επιφανειακή μόνο πρόσβαση στην πληροφόρηση. Και αυτό δεν αφορά μόνο στο δοκιμαζόμενο Ελληνικό λαό αλλά και στους λαούς των άλλων χωρών που είτε έχουν ανάλογα προβλήματα χρέους είτε όχι. Και σ' αυτό η αμφιθυμία  στη λήψη αποφάσεων και εν τέλει το ιδεολογικό υπόβαθρο των αποφάσεων που λήφθηκαν οδήγησαν σε παρενέργειες και τέλος σε αναποτελεσματικότητα των προταθέντων μέτρων. Εξ όσων μπορεί να συμπεράνουμε η επιμονή της τρόικα σε μέτρα που είναι εξόφθαλμα αναποτελεσματικά  χωρίς την αναγκαίες τροποποιήσεις  ενισχύει την άποψη του πειράματος που πρέπει να ολοκληρωθεί ανεξαρτήτως κόστους ιδίως για τον δοκιμαζόμενο. Δεν θα πρέπει να παραβλεφθεί εν προκειμένω  η άποψη κορυφαίων οικονομολόγων που υποστηρίζουν, ότι τα προτεινόμενα μέτρα  είναι λάθος ή ανεπαρκή εφ όσον η λύση του προβλήματος δεν περνά μέσα από την αύξηση της παραγωγής και διάθεσης ανταγωνιστικών προϊόντων. Η λεγόμενη  εξυγίανση των δημοσιονομικών   αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση του χρέους με τη λήψη νέων δανείων τα οποία είναι δυστυχώς αναγκαία,  για να αποφευχθεί  η εχθρική επίθεση των CDS κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των σε συνάφεια οίκων αξιολόγησης.

  Βρέθηκε ο τόπος μέσα στη δύνη του υπάρχοντος χρηματοπιστωτικού συστήματος με τη γνωστή δομή του και τους γνωστούς σκοπούς. Όχι δεν πρέπει να ρίξουμε το βάρος της ευθύνης αλλού ή μόνο αλλού. Οι οικονομολόγοι μας εκπαιδεύθηκαν και εξελίχθηκαν μέσα στο σύστημα, και ήξεραν ή  όφειλαν να ξέρουν, να φέρουν σε αίσιο  πέρας τα οικονομικά του τόπου.  Πελώρια η ευθύνη των πολιτικών που κυβέρνησαν αλλά και της εκάστοτε αντιπολίτευσης, που δεν ανέδειξε το μείζον πρόβλημα αλλά πολυπραγμονούσε πίσω από ελάσσονα προβλήματα και κομματικές στρατηγικές κομματικών στρατών που δεν είναι σε θέση να καταλάβουν τη λειτουργία του σημερινού κόσμου και λύσουν προβλήματα και ζητήματα πελώριας σημασίας.  Έπρεπε να κάνουν ένα σοβαρό διάλογο πριν πάρουν αποφάσεις  προτού γεννηθεί το πρόβλημα, χωρίς κομματικές αντιπαραθέσεις οι οποίες πολλαπλώς δημιούργησαν το πρόβλημα, ενώ το θέμα έπρεπε να το διαχειρισθούν μέσα σε σοβαρά επιστημονικά πλαίσια χωρίς επιδράσεις από κομματογενείς επιτροπές και προχειρότητες.  Τα  προβλήματα  είναι πλέον  αμείλικτα, θέλουν μέθοδο, αποφάσεις  απορρέουσες από έγκυρη επιστημονική τεχνική και πολιτική προσέγγιση, χωρίς παράσιτες παράπλευρες  σκοπιμότητες. Η σωστή προσέγγιση των προβλημάτων  αφορά τόσο την Ευρώπη όσο και εμάς. Δυστυχώς και η Ευρώπη δέχεται έντονη κριτική από έγκυρους οικονομολόγους  για την επάρκεια στελεχών της, που καταλαμβάνουν θέσεις με στενά πολιτικά και κομματικά κριτήρια και με lobbying. Δεν είναι δύσκολο να δει κανείς την πραγματικότητα, αν ψάξει στα προσόντα πολλών ανώτερων λειτουργών της ΕΕ με κριτήρια σοβαρής αξιολόγησης. Όσον  αφορά στα καθαυτό δικά μας, η πραγματικότητα είναι λαλίστατη. Οι πολιτικοί μας, ιδιαίτερα κάτω από της συνθήκες λειτουργίας των κομμάτων παραγκώνισαν, ότι καλύτερο είχε  η πολιτική, δημιούργησαν επάλληλα πλέγματα συναλλαγής με προεξάρχουσα τη μετριοκρατία, η οποία μακράν απέχει από το να ανταποκρίνεται στο επίπεδο των Ελλήνων  και την επίλυση των προβλημάτων της χώρας για τα οποία έχουν πελώριες ευθύνες από σχεδόν ολόκληρο το πολιτικό φάσμα.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλιά σας ...

Περισσότερα...

αρχείο

αναζήτηση


ενημέρωση με email

προσθέστε το email σας
για να λαμβάνετε ενημερώσεις
των νέων αναρτήσεων