21 Απρ 2016

Για ένα νέο δρόμο

Δημήτρης Μαϊντάς
πυρηνικός γιατρός 
τ. καθηγητής Βιοφυσικής 
της Ιατρικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Lyon1 της Λυών


  Ένα εύγε στο συγγραφέα του βιβλίου Γιώργο Σούρλα που συμπύκνωσε τη λογική, τη γνώση και την πείρα μιας ζωής για να διαμορφώσει αυτή την πρόταση για ένα νέο πολιτικό σύστημα. Είναι ένα από τα δυσκολότερα εγχειρήματα που μπορεί κανείς να αναλάβει να φέρει σε πέρας. Κολοσσοί του πνεύματος ασχολήθηκαν  με το πελώριο αυτό ζήτημα  Πλάτων, Feuerbach, Marx. Στην Πολιτεία γεννήθηκε η έννοια της δημοκρατίας που είναι απόκτημα του ανθρωπίνου πνεύματος και όραμα που δυστυχώς παραμένει άπιαστο. Ο Πλάτων απέτυχε με το πείραμά του στη Νότια Ιταλία. Ο Marx δεν πρόλαβε παρά να τελειώσει μόνο  ένα από τα τρία βιβλία του κεφαλαίου  έφτασε μέχρι την ιδέα της κατάργησης της ιδιωτικής ιδιοκτησίας του κεφαλαίου αλλά δεν πρόλαβε να ασχοληθεί καθόλου με την πολιτική και οικονομική οργάνωση της κοινωνίας με αυτές τις συνθήκες. Αυτό είναι το κυριότερο θέμα, η συνθετότητα του οποίου αποδείχθηκε αξεπέραστη όπως φαίνεται από τα αποτελέσματα των τραγικών αυτοσχεδιασμών που ακολούθησαν. 

   Ελπίδες που δεν ήταν θεμελιωμένες σε επαρκή  ιστορικά γεγονότα και  στοιχεία από τη ζωή και την κοινωνική οργάνωση του ανθρώπου και που διαψεύσθηκαν.

  Στο μανιφέστο ο Marx δήλωνε ότι ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη αυτό του κομμουνισμού και συνεχίζει: Η ίδια η αστική τάξη παράγει τους νεκροθάφτες της. Η πτώση της και η νίκη του προλεταριάτου είναι αναπόδραστες. 
     
  Η διεθνής του προλεταριάτου όμως δεν προχώρησε αλλά η διεθνής των αγορών, και του χρήματος, και των τραπεζών, και των οίκων αξιολόγησης. Ο καπιταλισμός  επιβλήθηκε. Η λεγόμενη αριστερά σήμερα δεν έχει πρόταση. Ο ρόλος της πολιτικής, παρά μια ολόκληρη την Πολιτεία του Πλάτωνα περιορίσθηκε. Και ο ρόλος των πολιτικών περιορίστηκε περισσότερο και έχουν, διεθνώς, βαριές ευθύνες γι’ αυτό. Αντί  να διαφυλάξουν τις εντολές που είχαν από τους λαούς τους, κατάντησαν υποχείρια των αγορών, που επιβλήθηκαν παγκόσμια και κυβερνούν τον πλανήτη χωρίς κυβέρνηση και παίζουν ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες.

  Κατ’ αρχήν, υπάρχει κύριο πρόβλημα πολιτικής αντιπροσώπευσης μεγάλων ποσοστών των πολιτών σε παγκόσμια κλίμακα. Υπάρχει πρόβλημα συρρίκνωσης της δημοκρατίας και βέβαια κάτω από τις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης που γεννήθηκε υπό τις δοξασίες  του νεοφιλελευθερισμού.  Πολλές από της κατακτήσεις του κοινωνικού ανθρώπου απαξιώθηκαν, συρρικνώθηκαν  και αναιρέθηκαν. Συνδυάσθηκε η συρρίκνωση με απαξίωση της πολιτικής. Το διαμορφωθέν οικονομικό πλαίσιο ουσιαστικά δεν επιτρέπει τη διαμόρφωση εθνικών πολιτικών, παρά σε πολύ περιορισμένο βαθμό. Μικρή σημασία έχει αν τις σχεδόν μονόδρομες πολιτικές που επιβάλλονται από το σύστημα, τις διαχειρίζεται ένα κόμμα που αυτοχαρακτηρίζεται κατά το σύνηθες κέντρο-αριστερό ή κέντρο-δεξιό. Οι πολίτες κουράστηκαν, ενώ δεν θα έπρεπε, να βλέπουν ότι όποιο κόμμα και αν αναλάβει την εξουσία θα κάνει τα ίδια. Αποξενώνονται από την πολιτική διαδικασία, πράγμα που εκφράζεται με την αποχή από τα κοινά, κυρίως των πλέον αξιόλογων πολιτών ή  με αποχή από τις εκλογές.

  Τα φαινόμενα της πολιτικής διαφθοράς συνέβαλαν τα μέγιστα στην απαξίωση της πολιτικής. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς μπορεί να αναστείλει την πορεία της λάβας της διάβρωσης, όταν το κύριο υποκείμενο είναι τα ίδια τα κόμματα. Αυτά που είναι βασικοί παράγοντες της λειτουργίας της Δημοκρατίας, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη χρηματοδότησή τους, έχουν απαξιωθεί. Εδώ έχουμε το μείζον πρόβλημα λειτουργίας της δημοκρατίας, γιατί στο τέλος βρίσκεται εγκλωβισμένη,  με τα κόμματά της να χρηματοδοτούνται, όχι με το αζημίωτο, από εταιρείες κολοσσούς, δικτάτορες χωρών με μεγάλες πλουτοπαραγωγικές πηγές κλπ.

  Και σε συνέχεια αρχηγοί κρατών να παίρνουν ηγετικές θέσεις σε εταιρείες, οι οποίες προφανώς επωφελήθηκαν από τις κυβερνήσεις τους. Ή πολλοί, πάρα πολλοί ηγέτες, θέμα στην επικαιρότητα σήμερα, καίτοι  παλαιό, όσο παλαιοί και οι φορολογικοί παράδεισοι στους οποίους καταφεύγουν για επιβεβαιώνουν ότι αυτοί οι ίδιοι τους συντηρούν.

  Είναι φανερό ότι έχουμε μια παγκόσμια απορρύθμιση, για την οποία ο κόσμος δεν έχει πλέον χρόνο να περιμένει. Η  απορρύθμιση αυτή επιβάλλει την λήψη πρωτοβουλιών από πνευματικούς ανθρώπους, επιστήμονες και πολιτικούς, η οποία θα σκοπεύσει και θα απολήξει σε μια παγκόσμια δημοκρατική τάξη. 

  Μιλάμε για αγορές. Ποιος είναι πίσω απ’ αυτές; Η απάντηση είναι κανένας! Υπάρχουν συμφέροντα, ομάδες πιέσεως, lobbies, επιχειρήσεις, που τρώει η μία την άλλη και αλλάζουν ασταμάτητα χέρια, κανένα πρόσωπο, καμιά διεύθυνση, μεσάζοντες και άλλοι και άλλοι.

  Οικονομικά μορφώματα σήμερα διευθύνουν τις εφημερίδες, τα μέσα ενημέρωσης, επιχορηγούν τις εκλογές για να εκλέξουν αυτούς που στη συνέχεια θα μοιράσουν την αγορά, θα φτιάξουν νέες ελίτ και η παλιά ιστορία συνεχίζεται.

  Αλλά ας μην μακρηγορούμε, οι έννοιες αριστερά και δεξιά έχασαν την έννοιά τους και το επικρατούν σήμερα σύστημα είναι ο καπιταλισμός είτε στην αμερικανική είτε στη γερμανική του μορφή.  Η αριστερά πλέον δεν μπόρεσε να αρθρώσει πειστικό λόγο, να προτείνει λύσεις στα προβλήματα του σημερινού ανθρώπου, να δώσει όραμα.

  Ο τρίτος δρόμος δεν είναι πλέον να χαραχθεί ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό, αλλά ανάμεσα στις αγορές και το κράτος. Να υπάρξει μια συνισταμένη που να εκφράζει το τι είναι καλό απ’ τη μία και απ’ την άλλη πλευρά. Να προσδιορισθούν τα  όρια του ανανεωμένου πλέον κράτους με τις ρυθμιστικές του αρμοδιότητες, που με την ενίσχυση του κύρους της πολιτικής θα εκφράσει την συνείδηση και την θέληση των πολιτών.

  Ο σημερινός κόσμος είναι  αντιμέτωπος με μια πολύμορφη κρίση που δυστυχώς στον τόπο μας βάθυνε πάρα πολύ, οδήγησε σε αποσύνθεση και ταπείνωση.

  Δεν παύει όμως κυρίως να είναι  κρίση πλανητική, οικονομική, κοινωνική και ηθική. Αλλά και κρίση δικαιωμάτων  στον πλανήτη που μας φιλοξενεί με τα πρωτοφανή κύματα μετανάστευσης στη Μέση Ανατολή, Βόρεια Αφρική και αλλού.

  Εστιάζοντας στη χώρα μας η βαθιά εθνική κρίση εκφράζει το τέλος της μεταπολίτευσης και, όπως διατυπώνεται στη διακήρυξη των 100, πρέπει να αποτελέσει την αφετηρία για τη διαμόρφωση νέου πολιτικού χάρτη με νέους κομματικούς σχηματισμούς, απαλλαγμένους από τα βάρη του παρελθόντος ή την εκ βάθρων αναγέννηση των υπαρχόντων.

  Φτάνει όμως η κίνηση των 100; Στοχεύει σωστά; Είναι σίγουρα οι βασικές της προτάσεις προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά δεν φθάνει, προέρχεται από ένα μόνο κόμμα, από το οποίο δεν τόλμησε να αποσπασθεί για να δημιουργήσει το καινούργιο, που φαίνεται στις προθέσεις της διακήρυξης. Παρότι έχει σοβαρά και έμπειρα στελέχη δεν διεκδίκησε την ηγεσία του κόμματος για να το βγάλει από τον άγονο  κλοιό της οικογενειοκρατίας που ταλάνισε για πάνω από μισό αιώνα τη χώρα.  Πρόκειται να επεκταθεί και σε άλλους κομματικούς χώρους και να συνδεθεί για κάτι καινούργιο;

  Πρέπει   να επεκταθεί σε περισσότερα από τα πάλαια  κομματικά σχήματα, να αποσπάσει τα καλυτέρα δυνατά στελέχη και να ξανοιχθεί στη κοινωνία, που έχει ανεξάντλητα αποθέματα μορφωμένων και ικανών Ελλήνων, μέσα και έξω από την Ελλάδα, για να ανασυσταθεί μια νέα Φιλική Εταιρεία, με βαθειά γνώση της λειτουργίας  του σημερινού κόσμου, που θα δώσει όραμα και δύναμη, για να γίνει η Ελλάδα ισχυρός παίκτης στο σύστημα που είναι πανίσχυρο αλλά και με  ισχυρούς εσωτερικούς τριγμούς, που δείχνουν την ανάγκη για ριζικές αλλαγές προς ένα τρίτο δρόμου  δικαίου, ανακατανομής του πλούτου, χωρίς φορολογικούς παραδείσους, προόδου και σεβασμού προς ότι συνθέτει τον πολιτισμό και τον οικουμενισμό. 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλιά σας ...

Περισσότερα...

αρχείο

αναζήτηση


ενημέρωση με email

προσθέστε το email σας
για να λαμβάνετε ενημερώσεις
των νέων αναρτήσεων